Rameshwaram

The disciplined Vanaras, a hundred thousand of them, stood there waiting for orders. They had a purpose. An exiled king had requested their help rescuing his beloved wife who was abducted by a mighty demon. The place was sanctified with the Lord's presence. The discipline and cleanliness of the Vanaras heightened that sanctity to the utmost. The accumulated stones and clay in heaps on the shore reminded them of the daunting task, a task unheard of till then and would be time immemorial, a task that needed the wildest imaginations of the scientific among them, Nala and Nila, the task of breaching the sea with a bridge. They had no tools with them other than determination and bhakthi, which they had in abundance. The bridge built, rescue done and the place was since consecrated.

***

The journey we took on 14th Feb to Rameshwaram was monotonous until we reached Pamban bridge. The sight from that bridge changed everything to vibrant. A beautiful island surrounded with crystalline turquoise blue sea, a rare scene we had seen only in movies. This is one of the most beautiful scenic places in India, no doubt!

After checked into Tamil Nadu hotel, we visited the nearby ferry for a short sight seeing trip in the sea. We are from a place where there are many ferries around, so for us this trip in the sea was nothing to be excited about. However the crowd seemed enjoying it. We met a couple, Selvan and Lakshmi, in the boat who had come for their children's Mundan ceremony. We had no difficulty mingling with these cordial people despite the language barrier.

The jetty itself was quite scenic. Under the wooden wharf in the pristine water we saw fishes swimming.

The climate was hot but the breeze from the sea made it tolerable.

On the beach, there were idols scattered, most of them broken and seemed abandoned.

A few pilgrims were busy collecting shells.

Beauty has its burden, for the shore was an open air toilet too. One had to be careful while strolling on the beach.

We proceeded to the Ramanatha temple premises. The scene there was not encouraging. The premises were filthy and congested. Beggars, vendors and religious businesses were flourishing.

Next day,  we woke up early to watch sunrise in the sea. On the beach road, we saw a man stopping his bicycle. A large number of crows were there. In Mumbai, people feed birds in many places and we thought this man was about to feed the crows. We were wrong indeed. He shooed them away and proceeded to the beach, lifted his dhoti and went about his morning business.

***

O the new age Vanaras! What have you done to this place! Where is the discipline, planning, purpose, cleanliness, respect, loyalty and pride? A beautiful land desecrated, a generation in turmoil, a revenge and redemption undone!

***

Rameshwaram Tamil Nadu Hotel's restaurant had these boards prominently displayed. Self-righteousness?

Next, we visited Dhanushkodi beach. Wow! What a scenic place!

On the beach, there were tea shops with thatched roof.

Despite tourism nuisances, the villagers were happy to answer our queries. There were some construction works too in progress.

We helped some fisher folks to fetch their canoe to the beach.

On the Dhanushkodi stretch, we saw migrating Flamingos and other birds.

These bird photographers were so engrossed in their work that they did not notice our presence.

Then we decided to start our return journey to Trivandrum as it would be an eight hours drive. On the way back, below Pamban bridge, we saw these villagers on the sea shore.

We took the Thiruchenthur-Kanyakumari route for our  return journey. On the way we saw these beautiful birds having fun in a field near Thiruchanthur.

We reached Trivandrum at around 10 in the night.

The tree that wasn't there

This Sunday there were two kids digging a pit on the beach.

"What is this hole for?", I asked them out of curiosity.

The younger one showing a plastic bag filled with shells and sand replied "we fill the hole with this and then plant a tree in it. Tomorrow the sapling will grow into a full tree. We can come and sleep under it."

I looked around and found no sapling. "Where is the tree?", I asked.

"We will find one and bring it"

"Why the shells?"

"Silly, doesn't the tree need to eat something to grow?"

Digging holes. Reserving food. If only they could find the sapling! 

00:30 AM Cherthala Bus stand

My friend Mahesh, his shadow and mine. It was midnight when we were waiting for a bus to Trivandrum at Cherthala bus station on Saturday. I love my Fuji X100S for giving this picture in such dim surroundings without flash.

The dead and the heirs.

A view of Kuttanad from train while passing through Thottappally-Haripad-Ambalappuzha belt

Scientists

It is that stretch of time when 'scientists' -
explore 'history' for reason
try some for treason
discover scripted glories and revel.

It is time -
to find recluse.
to search for Atlantis.
to have a private laugh.
to hibernate.

Sleep, there is time aplenty
It's a long stretch.

ഗുരുപുരാണം - രണ്ട്. വാ കീറിയവൻ വരമരുളും!

ഗുരുപുരാണം - രണ്ട്.

വാ കീറിയവൻ വരമരുളും!

"പാൽപ്പൊടി വേണോ" എന്ന വിളി കേട്ടാണ് ഉണർന്നത്. വേലിക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത്,  പത്തൽ തലപ്പുകൾക്ക് മുകളിൽ ഉയർന്ന് നില്ക്കുന്ന ഒരു വാരിക്കുട്ടയും  അതിൽ നിറയെ സാധനങ്ങളും. ആദ്യം വിചാരിച്ചത് മണ്‍കലമോ പാത്രങ്ങളോ വിൽക്കാൻ വന്നവരാരോ ആണെന്നാണ്. അല്ല, തലയിൽ കുട്ടയുമേന്തി പരശുരാമ ഗുരുവിന്റെ ഭാര്യ ഭാർഗ്ഗവി. വാരിക്കുട്ട നിറയെ അമൂൽ, ബോണ്‍വിറ്റ ടിന്നുകൾ. പിന്നിൽ പാൽപൊടി കൊണ്ട്  കൂമ്പാരം കൂട്ടിയ കൈവെള്ള നക്കി മൂക്കള വലിച്ച് കേറ്റി രണ്ട് മക്കൾ. 'വേണ്ട പൊയ്ക്കോ' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവരെ പറഞ്ഞയച്ച ശേഷം വരാന്തയിലെ ചാരുകസാരയിലിരുന്ന് തലേന്ന് രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങളും അതിലേക്ക് വഴി വെച്ച കാര്യങ്ങളും ഓർത്തെടുത്തു.

മോഹനൻ പിള്ളയുടെ രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞ് പിറക്കുന്നത് നീണ്ട ഏഴ് വർഷത്തെ ഇടവേളക്ക് ശേഷമാണ്. അവൾ ജനിച്ചപ്പോൾ മുതൽ തുടങ്ങി പിള്ളയുടെ കരുതലുകളിലും നിയന്ത്രണങ്ങളിലും സാമാന്യത്തിലും വലിയ  ഒരു വർധന. കുഞ്ഞ് മുട്ടിലിഴയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ പുറത്തേക്കുള്ള വാതിലുകൾക്ക് അരമുട്ട് പൊക്കത്തിൽ ബന്ധനം വെച്ചു. പിച്ച നടക്കാറായപ്പോൾ വേലിപ്പടി കെട്ടിവെച്ചു. ആരെങ്കിലും വേലിപ്പടി അടക്കാൻ മറന്നാൽ പിന്നെ അവരെ വഴക്കിടുകയായി. എന്നിട്ടും പിള്ളയുടെ ബന്ധനങ്ങളെ മറികടന്ന് കുഞ്ഞ് പലപ്പോഴും വേലിപ്പഴുതിലൂടെ വെളിയിലിറങ്ങി.   റോഡിലൂടെ പോകുന്ന വാഹനങ്ങളെ പഴി പറയലായി, പിന്നെ പിള്ള. 'വേറാർക്കും പിള്ളേരില്ലേ'  എന്ന നാട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലൊന്നും  പിള്ള വക വെച്ചില്ല.

അന്യസംസ്ഥാന വാഹനങ്ങളുൾപ്പെടെ ഒട്ടേറെ  വണ്ടികൾ കടന്ന് പോകുന്ന ഞങ്ങളുടെ വീടിന് മുന്നിലെ റോഡ്‌ ദിവസങ്ങൾ കഴിയും തോറും പിള്ളയുടെ കുഞ്ഞിന്റെ മേലുള്ള ആധി അധികരിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം വാഹനങ്ങളുടെ അഹങ്കാരത്തിന് വിരാമമിടാൻ പിള്ള തീരുമാനിച്ചു.  ഒരു ദിവസം രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത് ഒരു കല്ലാശാരിയും മൈക്കാട് പണിക്കാരനും കൂടി പിള്ളയുടെ വേലിപ്പടിക്ക് മുന്നിൽ റോഡിൽ ഒരു വലിയ ബംപ് നിർമ്മിക്കുന്നതാണ്.   അതു വഴി വന്ന പരശുരാമ ഗുരുവിന്റെ 'എന്നതാ മോഹനാ ഇത്' എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമേകാതെ പിള്ള പൊതുവേയെന്നോണം പിറുപിറുത്തു, 'അല്ല പിന്നല്ലാതെ! അവന്മാരുടെ ഒരു സ്പീഡ്. നാട്ടുകാർക്ക് സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കണ്ടായോ?'. സ്വന്തം സ്വസ്ഥതയാണ് പിള്ള ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്ന് ഗുരുവിനും നാട്ടുകാർക്കും മനസ്സിലാകാതിരുന്നില്ല. കല്ലാശാരി ചെല്ലപ്പനും മൈക്കാട് മാത്തനും തങ്ങളുടെ കരവിരുത് അതിവിപുലമായി തന്നെ പ്രകടിപ്പിച്ചു. വൈകുന്നേരത്തോടെ, മനോഹരമായ ഒരു ബംപ് ഞങ്ങളുടെ വീടിന് മുന്നിൽ പണി തീർന്നു.  

മോഹനൻ പിള്ളയ്ക്ക് നാട്ടുകാരുടെ അഭിനന്ദന പ്രവാഹമായിരുന്നു, പിന്നീട്. വലിപ്പച്ചെറുപ്പഭേദമന്യേ വണ്ടികൾ പിള്ളയുടെ ബംപിന് മുന്നിൽ മുട്ട് മടക്കി. 'സ്ക്രീച്' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ വലിയ ചരക്ക് ലോറികൾ ആ ബംപിനു മുന്നിൽ വണങ്ങി. ചിലവ 'പൊത്തോ' എന്നും 'പ്ടുക്കോ' എന്നും ബഹളമുണ്ടാക്കി തങ്ങളുടെ കടന്ന്പോക്ക് അറിയിച്ചു. പിള്ളയുടെ ആധിക്ക് ഏറെക്കുറെ ശമനമായി.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി. ഒരുദിവസം സന്ധ്യ മയങ്ങിയ നേരത്ത് വഴിയിൽ വെച്ച് ഞാൻ പരശുരാമഗുരുവിനെ കണ്ടു.

"ഓയ്"

"ങാ!"

"എങ്ങോട്ടാ?"

"ഭാർഗ്ഗവിയും പിള്ളേരും മഠത്തിൽ പോയിട്ട് വന്നില്ല. നോക്കിയിറങ്ങിയതാ"

പതിയാമൂല വിയാനിയമ്മയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പള്ളിപ്പുറം കന്യാസ്ത്രീ മഠത്തിൽ പാവപ്പെട്ടവർക്ക് എല്ലാ മാസവും ഭക്ഷ്യ സാധനങ്ങളുടെ വിതരണമുണ്ട്. കേട്ടറിഞ്ഞ് പോയതാണ് ഭാർഗ്ഗവി. മഠത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തുള്ള നഴ്സറിയിൽ വെച്ചാണ്‌ വിതരണം. അമേരിക്കൻ ബൾഗർ ഗോതമ്പ്, ചോളപ്പൊടി, പാൽപ്പൊടി പിന്നെ സോയാബീൻ എണ്ണയും നിശ്ചിത അളവിൽ എല്ലാവർക്കും കൊടുക്കും.

ഒഴിഞ്ഞ സഞ്ചിയുമായി വിഷണ്ണയായി മടങ്ങി വന്ന ഭാർഗ്ഗവിയെ ദൂരത്ത്‌ നിന്ന് തന്നെ ഞങ്ങൾ കണ്ടു. 'കിട്ടിയില്ലേ ഭാർഗ്ഗവി' എന്ന ചോദ്യത്തിന് 'ഇല്ല' എന്ന് മറുപടി നല്കി മക്കളുടെ പാൽപ്പൊടിപൂതിക്ക് എങ്ങനെ പരിഹാരം കാണും എന്ന് ചിന്തിച്ച് ഭാർഗ്ഗവി നടന്ന് മറഞ്ഞു.

അമേരിക്കയുടെ സാമ്രാജ്യത്വ മോഹങ്ങളുടെ സാക്ഷാത്കാര വിത്തുകളെന്നു വാദിച്ച  ചിലർ, അമേരിക്കയിൽ കുതിരക്ക് പോലും വേണ്ടാത്ത എച്ചിലെന്ന് പ്രചരിപ്പിച്ച മറ്റൊരു കൂട്ടർ, ദാനം വാങ്ങാൻ മടിക്കുന്ന അഭിമാനികൾ - അവരുടെ ബെനാമികൾ തിക്കിത്തിരക്കി നിന്നിടത്ത്‌ അത്താഴപ്പട്ടിണിക്കാരി ഭാർഗ്ഗവിയുടെ ചീട്ട് തള്ളിപ്പോയത് സ്വാഭാവികം. പക്ഷെ പരശുരാമ ഗുരുവിന് അതങ്ങനെ വിടാനാവില്ലല്ലോ! സ്വന്തം ഭാര്യയും മക്കളുമല്ലേ നിരാശരരായിരിക്കുന്നത്.

എന്റെ മതിഭ്രമമാണോ അതോ ഗുരുവിന്റെ സമ്മോഹനമാണോ എന്നറിയില്ല, ഇങ്ങനുള്ള സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഗുരുവിന്റെ സ്വരവും ഉയരവും വളരും. ഒരു മഹാമേരുവായി വളർന്നു ഗുരു ഇപ്രകാരം അരുൾച്ചെയ്തു, "വാ കീറിയവൻ വരവുമരുളും!". പിന്നെ നടന്നകന്നു.

ഗുരു പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥാനർത്ഥങ്ങൾ ആലോചിച്ച് നനഞ്ഞ് തെറ്റുന്ന റോഡിലൂടെ കുറെ ദൂരം മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ കേട്ടു, ചെവിടടപ്പിക്കുന്ന സ്ഫോടനം. പിന്നോട്ടോടി ചെന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടു, പാടത്തിന്റെ കരയിലെ പരശുരാമഗുരുവിന്റെ കുടിലിന് മുകളിലേക്ക് മറിഞ്ഞ് കിടക്കുന്ന വലിയൊരു ചരക്ക് ലോറി. അതിൽ  നിന്നും ചിതറി തെറിച്ച പാട്ടകളെങ്ങും. അമുലിന്റെയും ബോണ്‍വിറ്റയുടെയും ടിന്നുകൾ.   ഇരുട്ടത്ത് വന്ന ലോറിയുടെ  ഡ്രൈവർ ബംപ് കണ്ടില്ല. മഴനനഞ്ഞ റോഡിലെ ഇഴുക്കലും കൂടിയായപ്പോൾ വണ്ടിയുടെ നിയന്ത്രണം പോയി. കുടിലിൽ നിന്നും ചാടിപ്പുറത്തിറങ്ങിയ ഭാർഗ്ഗവിയും മക്കളും പാൽപ്പൊടിയിൽ പുതഞ്ഞ വെള്ളപ്പൂതങ്ങൾ! ലോറിയുടെ പിന്നിൽ നിന്നും ഒരു നേർത്ത ഞരക്കം കേട്ട് ഓടിച്ചെന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടു, ലോറിയിലിടിച്ച് ആകപ്പാടെ തകർന്ന ഒരു കാർ. സ്റ്റിയറിങ്ങിലേക്ക് കമഴ്ന്നു കിടക്കുന്ന ഡ്രൈവർ. ഇടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ തൽക്ഷണം മരിച്ചു എന്നുറപ്പ്. പിൻസീറ്റിൽ നിന്നു് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഞരക്കം. അവരുടെ മടിയിൽ പിച്ച വെച്ച് നടക്കാറായ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ചതച്ച് കൂട്ടിയ പിഞ്ചുടൽ. അതിന്റ ഒരു കയ്യിൽ ഒരു പാവയെ ഇറുകി പ്പിടിച്ചിരുന്നു. ചോര വാർന്ന മുഖത്ത് അപ്പോഴും തിളങ്ങുന്ന രണ്ട് കുഞ്ഞിക്കണ്ണൂകൾ!

Ramakkalmedu

On 24th, we checked out early morning from Tamilnadu Hotel, Kodaikanal and hit the road to Ramakkalmedu, Kerala. We had spent 4 days in the hotel. The descent was quite smooth except that it was chilling cold on the winding mountain road. When we reached the plain the climate was very pleasant.

The route suggested by Google map via Bodinayakanur proved to be a longer one compared to the short Theni-Kambam highway route that we would have taken. It took about 60 kilometers more. But the drive was quite enjoyable watching the green villages and installations of windmills along the way. We crossed the state border on the Cumbummettu road and reached Ramakkalmedu at around 2 PM. There was this clean ancient looking village hotel 'Shaseendran' in Balan Pilla City (a township along the way) where we had rice meal with thoran, sambar, pulissery, fish curry and fish fry. Rs.80/- for two! The food was genuine (I would say innocent) and delicious.

Next, we headed to Ramakkalmedu. There was an entry fee of Rs.5 per person. Ramakkalmedu is a hillstation on the border of Tamilnadu and Kerala from where one can view the entire Kambam Theni stretch. It is a well maintained picturesque location. More details on Ramakkalmedu is here.

The Kuravan and Kurathy statue was huge and awe-inspiring. The air was so fresh and clean. We took some pictures of the statue and hill views.








There was this knowledgeable guy with a telescope doing good business renting it. He talked about the history and importance of the place to his customers with authority. He went on explaining the inter-state conflicts regarding the Mullaperiyar dam and the erstwhile British presence in the place. The telescope provided a view of the entire region spanning far away places in Theni-Cumbum belt.



I have this gut feeling that eventually the magic of this place will fade away just as in the case of other tourist locations. We saw horse riding and other tourism businesses flourishing. Plastic and other entertainments related pollutants are creeping in.

From the hill we could see silhouettes of Kattadippadam windmills far away. Next day we would visit that place.

We wanted a place to stay overnight. My friend Pradyumnan had given me the contact details of a local. We contacted him. We were not interested in resorts or hotels as they were prohibitively expensive that day. We told this guy that we were interested in a clean room with fresh linens and a clean bathroom. It did not matter where. He took us to his sister's place where an outhouse was built with just one room with an attached bathroom. The room was on the slope of a small hill. It was newly built and the interiors were fresh. There was a garden around the house with lots of flowers.





His sister was the gardener. We liked the place immediately. They were very cordial people and the stay was very good. We ordered dinner from the same people who were also conducting the canteen on the hilltop.

After sunset we spent a few more hours on the hilltop. People had left and an eerie silence fell over the place, notwithstanding there was nothing to worry about.

At night, our house owner brought tapioca and chicken curry sufficient for at least 4 people. We returned half the food as we did not want to waste it. The food was excellent! Typical eastern Kerala cuisine.

The night was peaceful. There was no fan in the room and the pleasant climate did not warrant one. We slept uninterrupted.

Next day was Christmas. In the morning, we decided to visit a church and found one at Thookkupalam. St. Antony's church. The Mass and congregation were of typical Syro-Malabar rite. The back benchers always sat with their bum facing the altar, most of them sleeping.





After the Mass, there were cake sale and Christmas lottery. In Mumbai, I remembered, after the Christmas Mass in our San Jose Church at Wagle Estate, local politicians Eknath Shinde and Manoj Shinde used to gift us cakes of various flavors.

We left the church and went to visit Kattadippadam, a hilly place where lots of windmills were installed. Most shops were closed as it was Christmas day. We had our breakfast from a hotel at Thookupalam. Idiappam and egg curry, which was good.

At Kattadippadam, the windmills were stationary as there was no wind. This was strange as Ramakkalmedu is known to be one of Asia's largest wind blowing area throughout the year irrespective of the season and time. Near Kattadippadam, there was a long stretch of grassland on a small hill, where we saw no inhabitants.





A dog appeared from nowhere and he was determined to bite us, except that we literally stood our ground and that discouraged him.



Then we saw a local coming carrying a kid on his shoulder. We followed him to find out where he is heading, which seemed made him nervous. He proceeded to the valley and we abandoned the chase.



We left Ramakkalmedu for Cherthala at around 11 AM. From Kattappana BEVCO, we bought red and white wine of Sula brand, but later we found they had turned vinegar as BEVCO did not store them properly.

The scenery on the way to Cherthala, our hometown, through Idukki dam site and high range was splendid. Hairpin bends, dams and exquisite nature scenes made the journey a pleasure.

ഗുരുപുരാണം - ഒന്ന്

പരശുരാമൻ എന്ന് ഞാൻ മനസ്സാ വിളിക്കുന്ന മരം വെട്ടുകാരൻ നാരായണൻ ആണ് എന്റെ ഗുരു. അങ്ങേരെന്റെ ഗുരുവായതിന് പിന്നിൽ വലിയൊരു ചരിത്രമുണ്ട്. പാലപ്പറമ്പിൽ മോഹനൻ പിള്ളയും ഈ നാരായണനും തമ്മിൽ കാലാകാലങ്ങളിലുണ്ടായ മാത്സര്യങ്ങളുടെ ചരിത്രം. ആ മത്സരങ്ങൾ തുടങ്ങുന്നത് നാരായണൻ സദുദ്ദേശത്തോടെ പിള്ളയ്ക്ക് കൊടുത്ത ഒരു മുന്നറിയിപ്പിൽ നിന്നാണ്.

അതിങ്ങനെ..

ഒരു ദിവസം കളത്തിൽ അമ്പലത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ വെച്ച് പിള്ളയെ കാത്ത് നിന്നിരുന്ന നാരായണൻ പറയുന്നു, "മോഹനാ, ഇന്ന് പല്ലുവേലി വെളി വഴി പോകരുത്. അപകടമാണ്". ആ മുന്നറിയിപ്പിന് പുല്ല് വില കല്പിക്കാതെ പോയ പിള്ള അന്ന് തിരിച്ചു വന്നില്ല. കയ്യും കാലും ഒടിഞ്ഞ് സെന്തോമസ് ആശുപത്രിയിൽ കിടന്ന പിള്ളയ്ക്ക് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് എണീറ്റ്‌ നടക്കാനായത്.

ആ സംഭവമാണ് നാരായണനിൽ എന്റെ ഗുരുവിനെ കണ്ടെത്തുന്നതിലേക്ക് എത്തിച്ച ഒന്നാമത്തെ നിമിത്തം. നാരായണൻ അന്ന് മുതൽ പിള്ളയ്ക്ക് കൊടുത്ത് തുടങ്ങിയ ഉപദേശ ശ്രേണി പിന്നീട് പള്ളിപ്പുറത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ തന്നെ സ്വർണലിപികളാൽ ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പിള്ളയാകട്ടെ, ഈ മുന്നറിയിപ്പുകളും പ്രവചനങ്ങളും ലേശം വകവെക്കാതെ പിന്നെയും അബദ്ധങ്ങളിലും അപകടങ്ങളിലും പെട്ടുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം പിള്ള സ്ഥിരം വെളിക്കിരിക്കുന്നിടത്ത് വെച്ച് പാമ്പ് കടിയേറ്റത് ഈ സ്പർധ വീണ്ടും വർദ്ധിക്കാനിടയാക്കി. കാട്ട്താളുകൾക്കും കൂവകൾക്കും ഇടയിൽ ഇങ്ങനൊരു വിപത്ത് പതിയിരിക്കുന്നുണ്ടാവുമെന്ന് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലാരും അന്ന് വരെ കരുതിയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ, നാരായണൻ തലേന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുത്തിരുന്നത്രേ, "മോഹനാ, ആ താളിന്റെ എടയ്ക്കുള്ള ഇരിപ്പ് അത്ര ശരിയല്ല കേട്ടോ" എന്ന്. ചമരിക്കാതെ ആണെങ്കിലും ഓടി ആശുപത്രിയിലെത്തി രക്ഷപെട്ട പിള്ള നാണക്കേട് കൊണ്ട് ഏറെക്കാലം പുറത്തിറങ്ങിയതേയില്ല. തോട് നികർത്താൻ കൊണ്ട് വന്ന കിഴക്കൻ പൂഴിക്കൊപ്പം വന്ന കാർക്കോടകൻ പിന്നെ കുറേക്കാലം കൂടി താളുകൾക്കിടയിൽ ഇഴഞ്ഞലഞ്ഞു, കിട്ടിയതിനെയൊക്കെ കൊത്തി കലിയിറക്കി. അത് മറ്റൊരു കഥ.

ഏതായാലും ആ പാമ്പ് കടി നാട്ടിൽ വിപ്ലവങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. തോട്ടിലേയ്ക്ക് ചായിച്ച് ഓല കുത്തിച്ചാരിയ കുറെ തൂറ്റ് പുരകൾ നാട്ടിൽ പുരോഗമനത്തിന്റെ വിത്തുകൾ പാകി. ഈ പുരകളിലെ സമാന്തരങ്ങൾക്ക് നിർവചനമായ പാലങ്ങളിൽ സമതുലനം ചെയ്തിരുന്ന് നാട്ടുകാർ പുരോഗതിയിലേക്ക് ഉറ്റുനോക്കി അപ്പിയിറക്കി. ചില പാരമ്പര്യ വാദികൾ പിന്നെയും കാട്ട് താളുകൾക്കിടയിൽ ആപച്ഛങ്ക വെടിഞ്ഞ് ഗവേഷണം തുടർന്നു.

മോഹനൻ പിള്ളയെ ഏറ്റവും ചൊടിപ്പിച്ചിരുന്നത് നാരായണന്റെ അസ്ഥാനത്തുള്ള ഉപദേശങ്ങളോ മുന്നറിയിപ്പുകളോ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല, പിന്നെയോ - ഓരോ ദുര്ര്യോഗത്തിന് ശേഷവും "ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ?" എന്ന ഭാവവും പിന്നെ നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും ബഹുമാനത്തോടെ "പിള്ളേച്ചോ" എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്യുമ്പോൾ നാരായണന്റെ മാത്രം "മോഹനാ" എന്ന വിളിയും. ഇക്കാരണങ്ങളാൽ എങ്ങനേലും നാരായണനെ താഴ്ത്തികെട്ടാൻ കിട്ടിയ അവസരങ്ങൾ പിള്ള വിട്ടു കളഞ്ഞില്ല. ഒരു ദിവസം പാഠപുസ്തകത്തിലെ ഇങ്ഗ്ലിഷ് പദ്യം മന:പ്പാഠമാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന എന്നെ പിള്ള ശകാരിച്ചു "ഉറക്കെ വായിക്കടാ!" ഇതെന്ത് പറ്റി ഇങ്ങേർക്ക് എന്ന് വിചാരിച്ച് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടു നാരായണൻ മുറ്റം വഴി കടന്ന് പോവുന്നത്. "ശരി അച്ഛാ" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ ചൊല്ലി,

"ഓ ലുക്ക്‌ അറ്റ്‌ ദ മൂണ്‍
ഷീ ഈസ്‌ ഷൈനിങ്ങ് അപ്പ്‌ ദേർ
ഓ മദർ, ഷീ ലൂക്സ് ലൈക്‌ ട്രാപ്ഡ്‌ ഇൻ ദ എയർ .."

പിള്ള നാരായണനെ നോക്കി "കണ്ടില്ലേടാ നിനക്കൊക്കെ എന്തറിയാം" എന്ന മട്ടിൽ ഇരുന്നു. വ്യംഗ്യം മനസ്സിലായ നാരായണൻ "ഒവ്വ ഒവ്വ" എന്ന് ആക്കി നടന്ന് മറഞ്ഞു.

ഇങ്ങനെ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും അവസരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ നാരായണനെ ഇകഴ്ത്തി പിള്ള ആശ്വസിച്ചു. "ക്ണാപ്പൻ", "കോപ്പൻ", "മരംവെട്ടി" എന്നിങ്ങനെ വിശേഷിപ്പിച്ചും, മുഷിഞ്ഞ തോർത്തിന്റെയും കുളിക്കാൻ മറന്ന ദേഹത്തിന്റെയും സാമീപ്യത്തിൽ മൂക്ക് ചുളിച്ച് പ്രതിഷേധിച്ചും.

ഇരുണ്ട് ചുളിഞ്ഞ ചുള്ളിക്കമ്പ് പോലുള്ള ദേഹവും, നീട്ടി വളർത്തിയ നരച്ച മുടിയും താടിയും, തിളങ്ങുന്ന ചാരക്കണ്ണുകളും ആയിരുന്നു നാരായണന്റേത്. മനോരാജ്യം വാരികയിലെ കരുവാറ്റ ചന്ദ്രന്റെ ചിത്രകഥയിലെ നാറാണത്ത് ഭ്രാന്തനെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന രൂപം. മുടിക്കാടുകൾക്കിടയിൽ ഗോട്ടി പോലെ തിളങ്ങുന്ന കവിളുകളാൽ പ്രദർശിപ്പിച്ച എപ്പോഴും കളിയാടുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി അല്ലെങ്കിൽ ആകുമായിരുന്ന ഭീഭത്സത ആ മുഖത്ത് നിന്നും നീക്കി.

രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലുമുള്ള ദൈവീകത്വമോ, പുരാണ ഗീത ഉപനിഷത് അറിവുകളോ ആയിരുന്നില്ല ഗുരുവെന്ന നിലയിൽ നാരായണനെ പ്രതിഷ്ഠിക്കാനുള്ള എന്റെ കാരണങ്ങളിൽ ഒന്നും. ഇതൊന്നും നാരായണന് ഒട്ടില്ലായിരുന്നു താനും. പക്ഷെ യുക്തി, പിന്നെ വൈജ്ഞാനികമായി അപഗ്രഥിക്കാനുള്ള കഴിവ് ഇത് രണ്ടും ആവോളമുണ്ടായിരുന്നു.

പലപ്പോഴും കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും ചിരിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഞങ്ങൾ പരസ്പരം പേരെടുത്ത് സംബോധന ചെയ്തിരുന്നില്ല. ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കാൻ 'ഓയ്‌ ഓയ് ' എന്ന സാമാന്യ സംബോധനം ധാരാളമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഞാൻ നാരായണനെ വിളിച്ചു.

"ഓയ്" 

നാരായണൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ചിരിച്ചു.

"ഒരു കാര്യം അറിയാനായിരുന്നു.."

"എന്നത്?"

പല്ലുവേലി വഴി പോയാൽ അടി കിട്ടി ആശുപത്രിയിൽ കിടക്കേണ്ടി വരുമെന്നും പിള്ളയെ പാമ്പ് കടിക്കുമെന്നും എങ്ങനെ നാരായണൻ ഊഹിച്ചു എന്നാണ്  എനിക്കറിയേണ്ടിയിരുന്നത് .

നാരായണൻ പറഞ്ഞു, "അതിലിത്ര ഊഹിക്കാനെന്ത്? അനിയച്ചാർ ചേട്ടച്ചാരുടെ ഉടുപ്പിട്ടോണ്ടല്ലേ പോയിരുന്ന് കള്ള് കുടിച്ച് ചീട്ട് കളിച്ച് വഴക്കുണ്ടാക്കിയത്‌?"

അത് ശരി. അപ്പോൾ അതായിരുന്നു കാരണം. മോഹനൻ പിള്ളയുടെ അനിയൻ വിജയൻ തലേന്ന് ചേട്ടന്റെ ഷർട്ടുമിട്ടോണ്ട് പോയി പല്ലുവേലി വെളിയിലിരുന്നു ചീട്ട് കളിച്ച് അടിയുണ്ടാക്കിയത്രെ. പിറ്റേന്ന് അതേ ഷർട്ടുമിട്ട് പോയ മുഖസാദൃശ്യമുള്ള പിള്ളയെ  ആള് തെറ്റി അടിച്ചതിൽ എന്തത്ഭുതം!

"അപ്പോൾ അച്ഛനെ പാമ്പ്‌ കടിക്കും എന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞതോ?"

"മറിയാമ്മയുടെ കോഴി പരക്കം പായണത് ഞാൻ തലേന്ന് തെങ്ങേലിരുന്നു കണ്ടതല്ല്യോ ?"

 ഓ! ശരിയാണ് കാട്ട്താളുകൾക്കിടയിൽ ചിക്കിപ്പെറുക്കി  ചുണ്ടേ ചായം പുരട്ടി വരാറുള്ള  കോഴികളിലൊന്നിനെ കാണാനില്ല എന്ന്  മറിയാമ്മ പരിദേവനം പറഞ്ഞത് എനിക്കോർമയുണ്ട്.

ഗുരുവേ നമോവാകം!

... തുടരും.

Old is gold

തീയിലുരുക്കി തൃത്തകിടാക്കി
ചെലോത്തൊരു മാല തീർക്കാൻ
ഏതു പൊന്നെന്റെ തട്ടാരെ ..

A goldsmith taking a paan break - from Kuthiathodu, Cherthala, Kerala

Teashop reader

From Thycattusserry Ferry

Someone is reading over the shoulder!

An inquisitive rooster at Thycattussery ferry.

Happy faces, happy times- Fishing Village near Kollam beach

Protests are ritualistic time pass

Yesterday, I happened to be in front of old secretariat in Trivandrum and witnessed this protest.

Art and God - a wayside scene on Bordi/Asavali road

Believers have always found ways to recognize the presence of God in everything they see. But artists make that presence visible to even the commonest of common men. This Sacred fig with a natural imprint of Lord Ganapati stands in a picturesque locality on the way from Bordi to Asavali dam, surrounded by Bajra fields and a line of enchanting Banyan trees. So beautiful and revering.

Vadakkumkara Pooram

This is the month March and it is time for temple festivals at Cherthala! The Vadakkumkara pooram is just over. A lot of celebrations and rejoicing everywhere. Festivities on the street. Decorated elephants, processions and traditional rites. I love the fireworks at Vadakkumkara temple. Alas! This year even though I was at Pallippuram I missed it. Elephants! The poor creatures! I love elephants and sympathise with them. What else could I do? An elephant procession is in progress at Vadakkumkara. Here are some pictures.